politiek

Vaarwel, Pro

Vaarwel, Pro

Maaike de Rijk

Vaarwel, Pro

En zo geschiedde het dat ik tussen twee happen havermout door mijn lidmaatschap van Pro opzegde. Althans dat probeerde.

Al dagen was ik in de weer om een kritische brief aan het partijbestuur te sturen. In deze digitijd moet dat toch zonder postzegel en ijzeren brievenbus kunnen, dacht ik. Het kon maken dat ik van opzeggen zou afzien, als ik antwoord kreeg.

Op mijn simpele vraag ‘hoe dan’,  ingevuld op een contactformulier,  had ik na 4 dagen nog geen antwoord. Het was me bij eerdere gelegenheden al opgevallen dat contactformulieren zelden contact maken.

Dan maar zonder meer opzeggen. Ook dat verliep belabberd: het contactformulier verzenden mislukte aanvankelijk omdat ik niet alle velden had ingevuld. Maar dat is moeilijk als het betreffende veld niet reageert op mijn invoer, toch? Net toen ik bedacht dat ik alles -brief en opzegging- dan maar naar het postadres moest verzenden, verzond het formulier zichzelf, inclusief het lege veld. De fysieke brief zal ik alsnog gewoon buiten in weer en wind posten, naast de supermarkt.

Nu de vraag waarom. Lastig, want deze blogaflevering is nu al 170 woorden en het waarom is een lang verhaal.

Als je de website van Pro opent zie je de tekst ‘Welkom thuis!’.

Nou, precies dat dus, maar dan niet meer.

Ik zal nog wel eens op ze stemmen, hoor, in het belang van de sociaaldemocratische waarden en het klimaat en zo. Maar wat me als een graat in de keel steekt is de vanzelfsprekende ‘Ja maar Gaza’ houding, die niet gecompenseerd wordt door een ‘ja maar 7 oktober houding’. Of een ‘ja maar the Twin Towers houding’, ‘ja maar Iran houding’ en ga zo maar door. Als  Rode lijn demonstraties worden bezocht, waar de Palestijnse vlaggen vrolijk wapperen, maar waar partijgenoten zich ook laten fotograferen naast iemand met een bordje ‘Hup Hamas’, heb ik daar problemen mee. Die vlaggen dat gaat nog, al is het ironisch dat de vlag oorspronkelijk een pan-Arabische vlag was, die niet echt symbool stond voor vreedzaamheid en democratie. Maar hup Hamas, nee.

Zoals meer mensen nu: ik ben veel aan het lezen over Israël, Palestina en West Azië. En leer veel, niet alleen over Israël. En ik ben geschokt, niet alleen over Israël.

Juist die laatste ‘niet alleen’ breekt me op, als het gaat om een kritische houding t.o.v. de Arabische landen en leiders. Goedpraten van de oorlogsmisdaden door Israël zowel als goedpraten van de terreur van Hamas en omliggende landen is allebei fout. Het partijprogramma van Pro is  dan vrij solide. Maar de uitvoeringspraktijk laat te wensen over. Ik heb behoefte aan meer debat en meer duidelijkheid t.a.v.  uitingen in de media en de publieke opinie. Debat waaruit blijkt dat politici en leden van Pro ook af en toe iets lezen en niet klakkeloos voor Palestina zijn. De kweekvijver van Pro, jongerenbeweging Protest, stelt zelfs voortaan één staat voor, en wel Palestina. Ook de achterban heeft wel een beter voorbeeld nodig, zo te merken op de sociale media en bij demonstraties.

Gebrekkige communicatie over dit gevoelige onderwerp is al met al begrijpelijk, ook  voor een politieke partij, maar ik word er zenuwachtig van.

Vaarwel dus, Pro, niet meer mijn thuis.

 

 

Image by Peggychoucair from Pixabay

 

Journalisten en schrijvers

Journalisten en schrijvers

Maaike de Rijk

Journalisten en schrijvers.

 

Nu ben ik er altijd vanuit gegaan dat een journalist een schrijver is. Geen romancier of dichter in de meeste gevallen, maar toch vaak essayist of auteur van boeken.

Columnisten die in een krant publiceren, zijn een beetje een wazige vorm van schrijvers, maar velen publiceren ook essays en non-fictie boeken.

 

Menig schrijvend journalist worstelt met het hebben van een mening en ‘neutraliteit’. Ik zou zeggen: stop daarmee.

Als journalist moet je, op basis van feiten, juist transparant zijn over je mening daarover. En wie (nog) geen mening heeft, kan daar ook transparant over zijn. Dus leugenpropaganda is foute en onbetrouwbare journalistiek.

Ik was verbaasd dat Joris Luyendijk zijn perskaart niet meer wil gebruiken. En vond het een beetje jammer, want zijn publicaties schat ik op waarde. Ik vrees dat zijn perfectionisme hem in de weg zit en vraag me af of dit activisme hem gaat helpen: hij zet zich nu namelijk -niet bepaald geruisloos- in voor Oekraïne.

Wie dat ook luidruchtig doet is romanschrijver Tommy Wieringa, die naar eigen zeggen gestopt is met romans schrijven. Vind ik niet erg, want ik werd somber van zijn boeken, vooral het laatste over het klimaat, ‘Optimisme zonder hoop’. Dat eindigde weliswaar een beetje wanhopig positief: plant een boom samen met je dochter. Ja, duh.

Wieringa stopt niet met columns. Hij kiest daarin voor vijanddenken en de vlucht naar voren. Aanval is de beste verdediging, nietwaar? Wel jammer dat hij niet schuwt om op de man te spelen en -net als Luyendijk overigens- collega-journalist en documentairemaker Thomas Erdbrink te bashen. Omdat Erdbrink -geheel in zijn bekende stijl van Onze Man in Teheran- dit keer een documentaire maakte over Rusland, Onze man bij de vijand, zijn de rapen gaar en leven beide voormalige schrijvers zich lekker uit: weg zijn de feitelijkheden, daar verschijnen de onbewezen insinuaties. Samen met z.g Ruslandkenners als Hubert Smeets, Jelle Brandt Corstius, Marcia Luyten en Arnout Brouwers gaan ze even de strijd aan. Houden de rustige Ruslandkenners zich in de krant een beetje koest, dat is niet zo op de socials. En Wieringa en zelfs Marcia Luyten gingen even los in hun Volkskrantcolumns. Erdbrink zou gemanipuleerd zijn door de Russische propagandamachine. Nou, ik heb de hele serie gezien en de kneuterigheid van die wrede machine droop eraf. Ik heb geen Ruslandkenner nodig om dat te constateren.

Inmiddels hoor je er niet veel meer over, want bashen gaat kennelijk ook vervelen.

Maar Luyendijk en Wieringa hoor je wél veel en -zoals dat vaker gaat- worden door goedbedoelende mevrouwen en meneren de heldenstatus toegekend. Het zij zo.

Ik steun Oekraïne met woord en daad en ben dus geen Russische trol.

Maar ik permitteer me wel er even de aandacht op te vestigen dat er een paar maanden geleden een brandbrief naar de Nederlandse Vereniging van Journalisten ging van Ruslandkenners en schrijvers om de houder van de jaarlijkse Persvrijheidslezing dit jaar -o ironie- onder curatele te stellen. Het was namelijk toevallig Thomas Erdbrink.

Het bestuur van de NVJ bleef rustig en beleefd. Maar piekerde er niet over, gelukkig. De lezing is doorgegaan en ik vond het een mooi persoonlijk verhaal over werken als journalist in een dictatuur. Ik denk dat de helden voor Oekraïne er niet bij waren, want geen commentaren gehoord. Behalve dan dat van Hubert Smeets, die vanachter zijn bureau het aantal keren dat Erdbrink ‘ik’ had gezegd had geturfd. Je moet toch wat. Deze Ruslandkenner kan in ieder geval tellen.

Dat schrijvers en journalisten af en toe niet leuk met elkaar omgaan, is al eeuwen zo. Maar dat er, omwille van het goede doel en vermeende achterdocht, een serieus verzoek is om de Persvrijheidslezing niet vrij te laten uitspreken, ruikt naar onvrijheid en het normaliseren ervan.

Ik heb er een nare smaak aan over gehouden en bezie menig (voormalig) schrijver/journalist met andere ogen. Of sluit die af en toe maar. In het belang van de strijd vóór Oekraïne en tegen agressor Rusland wel te verstaan. Ik zeg het er maar even bij.

 

 

Image by Alexandra_Koch from Pixabay

 

 

 

 

 

Krant maken

Krant maken

Maaike de Rijk

Krant maken

Het boeit me al jaren, die krantenwereld. Als lezer, maar ook als amateurschrijver. Zou graag met anderen samen een krant maken. Voor het vak van journalist ben ik evenwel niet geschikt, omdat ik slordig ben en niet het geduld heb iets goed uit te zoeken.

Nou, dat komt meer voor, maar dan helaas onder journalisten, zie NRC-gate.

Bij een kwaliteitskrant verwacht je geen razende reporters en zo ja dan moet de krant zo’n wilde jongen in toom houden.

Over deze zaak correspondeerde ik met de Ombudsman van de NRC en omdat ik niet de enige was had hij een hoop te lezen en te ordenen. In zijn antwoord na een kleine week werden gemaakte fouten erkend. Mooi.

Ik blijf evenwel zitten met vragen t.a.v. relevantie en vooral gerechtvaardigdheid om te publiceren. Hij beargumenteert dat niet, namelijk.

Hij gaat er, ook achteraf nog, vanuit dat de bewijzen van ongeschiktheid van de informateur zich opstapelden. Daarbij verliest hij uit het oog dat de eerste stapelsteen niet deugde: als iets onduidelijk gestaafd is met twee getuigen en daar tegenover drie getuigen staan die de beschuldigde juist vrijpleiten, dan is dat, zonder rectificatie, een fout (lees journalistieke doodzonde). Maar het is ook van cruciaal belang voor zijn eindbeoordeling: publicatie was door die fout achteraf gezien toch juist níet gerechtvaardigd?

Als het gaat om het aantonen van een ongeschiktheidstrend leunt vervolgens de tweede stapelsteen dus op niks. Achterbaks verraad in de privésfeer zorgde voor openbaarmaking van een mening die half Nederland en zijn moeder had. Het geneuzel door gelegenheidsfeministen uit rechtse hoek t.a.v. niet zo netjes woordgebruik voor een omstreden lijsttrekker was een juicy afleider van waar het om ging: om niks dus. Een serieuze krant moet zich daar verre van houden, vind ik. Of in ieder geval zich afvragen ‘waar gáát dit nou helemaal over’.

Maar ja: overambitieuze journalist, niet beteugeld door collega’s en hoofdredactie, waardoor de krant zich kritiekloos leende voor kwaadaardige politieke machinaties.

Wat ik verder vreemd vind, is dat de krant enerzijds voeding geeft aan de vooronderstelde bias van een informateur, en anderzijds de vooronderstelde bias van de journalist zelf, met zijn VVD-achtergrond, ter zijde schuift.

Afijn, dit en nog meer heb ik de Ombudsman geschreven en ook dat ik abonnee blijf, omdat ik het erkennen van gemaakte fouten wil waarderen. Maar wel een teleurgestelde abonnee met bijzonder weinig animo. En nog minder vertrouwen in de professionele en morele competenties van de betreffende journalist en de hoofdredactie. Ook omdat die laatste een nieuwsbrief publiceerde zoals dat waarschijnlijk aangeleerd wordt op de cursus crisismanagement: formeel. Maar mij niet overtuigend.

Verder heeft mijn toch-maar-niet-opzeggen ook een educatieve reden: Lief L. zou dan misschien abonnee worden en zo’n nieuwe aanmelding zou een verkeerd signaal geven aan een krant die eens even héél goed moet gaan nadenken.

 

 

 

 

Afbeelding van Krzysztof Pluta via Pixabay

Verward

Verward

Maaike de Rijk

Verward

En nu, dacht ik na de verkiezingen. Ik zeg niet ‘na deze uitslag van de verkiezingen’. Want verkiezingen zijn sowieso wel een dingetje voor me, al lang. Ik heb geen alternatief, wel een leerzame aanvulling die we eens zouden moeten proberen. Bijeenkomsten van gelote burgers, die heus niet allemaal behoren tot de onpopulaire ‘elite van goedwillende burgers met een naïef idealistische inslag’.

Want dat is nu juist bij loten het idee: dat weten we niet van elkaar. De traditionele indeling links/rechts vervalt, de generaties zijn evenredig vertegenwoordigd, afkomst ook. Het is wie er aan de oproep gevolg geeft en als dat alleen maar een bepaald type burger is, dan is dat maar zo. Ongehoord Nederland, je pakt je kans of je pakt hem niet, daarmee ben ik gauw klaar.

In die bijeenkomsten krijgen burgers de tijd, gelegenheid en informatie om over een onderwerp wat langer na te denken dan de vraag op welke aantrekkelijke lijsttrekker en slogan ze zullen gaan stemmen. Ze leren te overleggen in plaats van te overtuigen. En dat die ander niet per se je vijand is die jou wantrouwt en dat jij dat dan ook maar gaat doen. In sommige gemeenteraden functioneren op die manier politieke partijen redelijk met elkaar. Dus het kan wel. Ja, ik pik even Jettens leus, hij had hem per slot ook gepikt.

Maar veel van zulke leerzame bijeenkomsten voor de burger zijn er niet, dus blijft de vraag na elke verkiezing ‘en nu’.

Daarover ben ik verward en met mij velen. Nou ja, op Bluesky denk ik dat dan te zien. Het punt voor mijn partij is: gaan we principieel met schone handen en een zuiver geweten in de oppositie of nemen we weer het risico om door een VVD -nog onbetrouwbaarder dan eerst- met boter en suiker te worden ingemaakt? Als we meedoen, werpen we mogelijk een blokkade op tegen extreemrechts, maar omdat het ook in de VVD sterk naar populisme ruikt, mislukt die blokkade mogelijk. Bovendien wil de goedgeklede influencer die daar danst op twee verloren zetels -ik zei het toch- niet met ons dansen.

Misschien moeten we maar gebruik maken van die opstandige houding en niet meedoen. Zo van oké, dan niet. Of hopen dat er een coalitie zonder de VVD wordt gevormd, met een regeerakkoord waar normale politici wat mee kunnen.

D66, ik hoorde het je zeggen: het kan wel. Laat maar zien dan.

 

Afbeelding van Greg Montani via Pixabay

Bescheidenheid

Bescheidenheid

Maaike de Rijk

Bescheidenheid

Na het schrijven van de titel, bleef de pagina urenlang leeg. Nou is het zo dat ik ook mezelf niet spaar, als ik babbel over menselijk gedrag, maar een blanco blog inleveren vond ik dan wel weer erg bescheiden. Dus aan de slag.

Ik las de wikipagina (waar het eindelijk is doorgedrongen dat ik veertien dagen geleden vaste donateur ben geworden en al veel langer verlost had moeten zijn van die onbescheiden bedel-pop-ups, maar dit terzijde) en daarna een artikel in Psychologie, met verwijzingen naar boeken en bronnen (las ik niet).

Niet dat ik er nou alles van af weet, maar het viel me op dat bescheidenheid als overlevingsstrategie niet werd genoemd. Dus in die leemte ga ik nu even voorzien, want ik heb een echte aanrader ontdekt.

De noodzaak voor de strategie kan ieder zelf wel bedenken, ik neem tenminste aan dat ik niet de enige ben over wie het leven en alle ellende in de wereld ongevraagd heen spoelen.

Nou is het niet zo dat ik hier een pleidooi voor nietsdoen of wegkijken ga houden. Maar ik lijk (en ik zie het bij menig ander ook) een veel te grote invloed te willen hebben op hoe het gaat en dus gaat het dan juist niet.

Nou, komt ie: ik stel mijn doelen wat bescheidener. Die zag de lezer wel aankomen, denk ik. Maar nu het beeld van de eigen capaciteiten, dat wordt wat lastiger bijstellen.

Vanwege een nijpend gebrek aan simpelheid van het leven en dat van mij in het bijzonder, praat ik regelmatig met een lieve psycholoog. Zo maakte ik kennis met het begrip post-traumatische groei, toen ik vertelde hoe het leren omgaan met ziekte mij ook hielp om te dealen met andere zaken, zoals de wereld, ik noem maar wat.

Groei is leuker dan een stressstoornis, dus die houden we erin.

Nou ga ik hier natuurlijk niemand aanraden om een kloteziekte te krijgen, maar menig lezer wordt een dagje ouder en dan kom je al een heel eind met onomkeerbaarheid en beperkingen, toch?

En elke lezer heeft een paar scholen meegemaakt, wat ook geen kattenpis is tussen al die ambities, pretenties en (in)competenties.

Daarom, in alle bescheidenheid: ken je zelf, doe wat je kan, dat is dus niet zo veel, hooguit af en toe een tandje bijzetten. En wees daar vooral tevreden mee. Je staat er namelijk niet alleen voor.

 

 

 

 

 

Afbeelding van Erika Varga via Pixabay

 

 

Donker verleden en heden

Donker verleden en heden

Maaike de Rijk

Donker verleden en heden

‘Valt wel mee, toch?’ is niet altijd een verstandige houding t.o.v. wat er nu aan het gebeuren is, bedacht ik, toen ik het boek uit had.

Ik las ‘Waar ik me voor schaam’ van Sheila Sitalsing, een aangrijpend relaas van de zoektocht die zij samen met andere nazaten ondernam na de schokkende ontdekking dat haar moeder tijdens haar leven nooit heeft verteld dat zij het (enige) kind van twee actieve NSB-ouders was, vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Twee klappen ineen om te verwerken: het zwijgen van je moeder én het foute verleden van je grootouders. In elf wenken neemt zij de lezer mee, om in de tiende en elfde wenk te zeggen: ‘vertel het door en waarschuw’ en ‘je hoeft geen sorry te zeggen maar je kunt wel rekenschap afleggen’. En, zeg ik dan, dat waarschuwen geldt niet alleen voor nazaten, maar voor iedereen die zich nu zorgen maakt over democratie en rechtstaat.

Trouwens, misschien ben je wél een nazaat, zonder het te weten. Ik wist het in elk geval wel, veel familieleden niet, bleek onlangs. Van de NSB-broer van je (jonggestorven, biologische) oma ben je geen directe nazaat eigenlijk, maar het is wel familie, dus een strenge genen-denker kan nu met andere ogen naar mij, naar ons kijken. Oké dan. Dat was -voor zover ik me kan herinneren- ook wel zo’n beetje mijn reactie toen mijn moeder het mij als kind vertelde: Oh. Er werd in de familie niet meer over gepraat, zei mijn moeder en er was geen contact meer met de oom en zijn familie. Oh.

Onlangs dus bleek -tot grote schrik van familieleden- dat mijn moeder één van de weinigen, zo niet de enige was, die ‘het geheim’ een generatie doorgaf. Sommige geheimen waren niet aan haar besteed en daar ben ik wel blij mee. Al heb ik het er als kind en ook later nooit meer met mijn moeder over gehad en dat vind ik nu wel jammer, na het lezen van Sitalsings boek. Mijn vragen zijn minder urgent dan de hare, maar ik heb ze nu wel.

Sitalsing bespreekt ze met wat zij liefdevol haar ‘pubers met de bruine krullen’ noemt, ook nazaten. Hun onbevangen meningen over ‘die opa van jou’ klinken mij enorm helpend en nuchter in de oren.

Over wenk 10, ‘vertel het door en waarschuw’: ik ben geen aanhanger van het waarschuwende ‘de geschiedenis herhaalt zich’, want er zijn altijd verschillen. Maar let wel op dat het niet weer de verkeerde kant opgaat, ook en misschien wel juist als de wereld er anders uitziet dan vroeger.

En lees het boek! https://www.debezigebij.nl/boek/waar-ik-me-voor-schaam/

 

 

Afbeelding van congerdesign via Pixabay

 

Middelpunt

Middelpunt

Maaike de Rijk

Middelpunt

Ik weet nog hoe ik me voelde, toen ik rond 1980 mijn lidmaatschap van de PvdA opzegde: boos en verdrietig. Het was immers de partij van mijn ouders, die beiden politieke bestuurders waren geweest. Dus ik snap misschien een beetje hoe Gerdi Verbeet zich nu voelt. Al kan ik me niet herinneren of ik voelde dat de partij zich “van mij had verwijderd”. Een partij is dynamisch en dat hoort ook zo. Ik verliet hem destijds overigens omdat ik het een hiërarchisch, door een paar partijtijgers gedomineerd log bolwerk vond.

Ik was nooit een middelpunt in de partij, ook later niet, toen ik weer lid werd. Dat was de bemanning van Gerdi’s Rood Vooruit wel. Klachten over een gebrekkige ledendemocratie heb ik tijdens het bewind van de kameraden van hun kant nooit gehoord, trouwens. Misschien kwamen ze er nou zelf ook achter hoe het is om een minderheidsstandpunt in te nemen. Niet getreurd, want Rood Vooruit wist de weg naar de media erg goed te vinden. Daar werd met name aanstaande fusiepartner GroenLinks lekker zwart gemaakt. De rode makkers hebben zich zo bij sommigen niet populair gemaakt en dat merk je op zo’n congres. Nou is boegeroep verkeerd. Maar de Gerdi-fans lieten zich ook niet onbetuigd en er werd door het presidium wel degelijk wat van gezegd. De grootste ordeverstoring kwam trouwens van een Rood Vooruit-aanhangster in de zaal die -zonder microfoon dus onverstaanbaar- maar bleef schreeuwen.

De motie Piri over een heikel onderwerp, het hardvochtige oorlogsbeleid van Israël, en het tumult daarover kwamen als geroepen om het naderende afscheid een dramatisch tintje te geven: de vermeend links-radicale populistische elementen van GroenLinks kregen natuurlijk weer de schuld. Alsof het in de PvdA niet al langer een teer onderwerp was. Alsof er niet tot tweemaal toe minstens honderdduizend anonieme Nederlanders van alle gezindten de straat op waren gegaan.

Gerdi Verbeet is in hetzelfde jaar als ik van de productieband gerold. Ik weet wat het is om ouder te worden. Je neemt afscheid en moet dingen loslaten. Dat kost mij in stilte ook wel eens een traantje. Maar laat het daarbij, Gerdi, en zoek daarna niet wéér de media op, tegelijk met je ontslagbrief aan het partijbestuur met een cc aan NRC. Of was het andersom?

Bevoorrechte mensen klagen over onrecht als ze een keer met gelijke behandeling worden geconfronteerd.

Als je als senior met alle egards wil worden behandeld, moet je niet zelf mensen zwart maken.

 

 

Afbeelding van PublicDomainPictures via Pixabay

Politieke partijen en zo

Maaike de Rijk

Politieke partijen en zo.

Dat ik me nog eens zorgen zou maken over de VVD!

Yesilgöz is bezig, meer nog dan Rutte destijds, het liberalisme de nek om te draaien.Het is niet zozeer dat ik me zorgen maak over het voortbestaan van de VVD als partij, maar over het voortbestaan van liberalisme. Deze oude pijler in onze democratie wordt zo vervangen door arrogant en elitair populisme.

Er gaan naar verluidt binnen de VVD wel stemmen op tegen de koers en het leiderschap van Yesilgöz. Natuurlijk is er moed vereist om in deze tijd een leider met een vlotte omwegbabbel te wippen. Ik acht haar nog in staat om eventueel zetelverlies recht te breien als feitelijke winst.

Ik zou de VVD echter een Bontenbal gunnen. Het CDA is net als de VVD mijn politieke keuze niet, maar ik zie het tegendeel van een onbetrouwbare gladjanus, transparant als hij bijvoorbeeld is over twijfel en morele dilemma’s.

Daarentegen gaat Yesilgöz politieke debatten op inhoud nooit aan, elk woord staat slechts in dienst van de volgende opiniepeiling. Wilders moet er stilletjes gek van worden dat iemand hem zó schaamteloos imiteert: lekker liegen over de ‘radicale’ elementen in GroenLinks die ervoor zouden zorgen dat kiezers door de fusie weggejaagd worden. Nou, áls ze al weggaan, is het omdat ze opgestookt worden. Zo werkt populisme namelijk.

Dat framen van mijn GroenLinks doen de Rood Vooruit-kameraden uit mijn PvdA ook, tot mijn verontwaardiging. Het is dat het maar een klein sneu clubje is met zelf een weinig glorieus sociaaldemocratisch verleden. Ze slaan in de partijdemocratie geen deuk in een pakje boter, en  je zou toch mogen verwachten dat ze zichzelf eens op het grijzende koppie zouden krabben als je dezelfde taal gaat uitslaan als Yesilgöz en Wilders.

Mijn eigen koppie wordt ook steeds grijzer, maar ik vind dat de jonkies van RoodGroen het goed doen: nu doorpakken en online stemmen over de fusie. De uitslag was echt niet anders geweest als er op het congres van 21 juni of nog pakweg een jaar of twee over vergaderd was. Dat is jammer voor de minderheid, maar zo werkt de partijdemocratie nou eenmaal.

Ik schat de waarde van een live-congres op waarde, hoor: niks gaat er boven een evenement waar mensen elkaar formeel en informeel spreken. Daar is nu op 21 juni meer tijd voor, omdat 12 juni officieel al bekrachtigd is wat iedereen al wist: slechts een kleine minderheid is tegen een fusie van GroenLinks-PvdA. Aandacht voor hun sputterende stem inclusief dreigementen is er voldoende geweest, vooral in de media. Dat hoef ik op een congres echt niet nog eens te horen. Aan een eventuele sociaaldemocratische splinterpartij heeft een kleine minderheid van de leden misschien behoefte. Van de kiezers weet ik dat niet, maar de geschiedenis leert dat splinters niet uitgroeien tot vruchtbare bomen. Dus bespaar je de moeite, Rood Vooruit.

 

 

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay

 

 

Chaos en Vrede

Maaike de Rijk

Chaos en Vrede

 

Ik keek rechtsboven in de hoek of ik al naar mijn afspraak moest. Maar mijn papieren logboek werkt zo niet.

Ik bedacht dat dit misschien het moment was om mijn gedachten weer eens aan het toetsenbord toe te vertrouwen. Dan neem ik als onderwerp niet mezelf, maar gewoon weer de wereld.

Na ruim een jaar logboek schrijven, omgaan met ouder worden, medisch gedoe, conditie op peil houden, de chaos omarmen, lezen en het nieuws volgen, blijf ik dat maar doen. Want dit is mijn leven en er zit niks anders op: kijk, jonger word je niet, gedoe doet toch wat het wil doen, bewegen is leuk en lezen ook.

Alleen dat nieuws, hè? Omarm de chaos, zeggen ze maar de chaos van de wereld is te groot om te omarmen. Dus daar moet ik nog wat mee.

 

Ik denk dat ik het maar eens ga aanzien met mijn armen over elkaar.

De enige actie die ik nog wil ondernemen op wereldgebied is een vredesdemonstratie. Als die tenminste niet gekaapt wordt door radicale pro-klimaat- en pro-Palestina-activisten.

 

Want wat is dat toch? Wat heeft het klimaat in godsnaam te maken met de ellende in het Midden-Oosten?

Je kan toch ook bescheiden solidair met elkaar zijn?

Met de Rode lijn demonstratie van 18 mei had ik overigens graag meegelopen, maar het paste niet in mijn herstel van een fysieke dip. De demo had een duidelijk doel (slap kabinet aan het werk zetten) en er waren weinig pro-Palestina-schreeuwers, prima.

Over die pro-Palestinaclub: ik vind alle ondemocratische politieke leiders in het Midden-Oosten een stelletje criminele klootzakken. Ze voelen zich stiekem helemaal senang met elkaar als vijand en hebben nul consideratie met de eigen burgers.

Maar als je nu, in de rest van de wereld, als reactie daarop zonder meer pro-Palestina bent, dan hou je toch die rot oorlog in stand? En als je zonder meer pro-Israël bent toch ook?

Het gaat alle machthebbers daar pijn doen, maar er moeten twee staten komen. Punt. Een ‘historisch rechtvaardige’ vrede voor wie dan ook is een illusie en een degelijk twee staten vredesbestand is dat niet. Punt. Een punt op de horizon, dat snap ik ook wel, maar toch. Tot die tijd de oorlogscriminelen en terroristen als zodanig benoemen. En aanpakken. En niet piepen over ‘aan de goede kant van de geschiedenis willen staan’. Het is al de vraag of die goed definieerbaar is, maar mijn grootste bezwaar is dat het niet hoort te gaan over morele posities van individuen. Er bestaan collectieve mensenrechten en collectief oorlogsrecht, voor iedereen. Dáár moet het over gaan.

 

 

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Logboek

Logboek

Maaike de Rijk

Logboek

Mijn lief en ik strekken onze stramme ledematen met een wandeling in ons dorp. En rusten uit in onze koffietent. Hij gewoon koffie met appeltaart en ik bananencake en cappuccino havermelk. Schaamteloos, dat laatste. Om niet te zeggen: met een middelvinger.

De linkse havermelk-elite wordt na de verkiezingsuitslag extra belaagd en als ik belaagd word, word ik opstandig.

Als links-elitaire moet ik namelijk de hand in eigen boezem steken. Nou, dan krijg je bij mij dus dit: er komt een hand met een middelvinger uit.

Niet dat ik niet naar mezelf wil kijken, integendeel, dat doe ik al mijn hele leven. Te veel, misschien. Want je moet natuurlijk ook tijd overhouden om kritisch naar anderen te kijken. Ik ben namelijk niet de enige die iets fout doet. Af en toe moet je dus je normale instinctieve reactie toelaten: ‘ja doei, ik ben je malle miepie niet’.

Nou, zulke en vele andere gedachten gaan dus tijdens de koffie door mijn hoofd en bij lief L ook, maar dan op basis van alle boeken die hij tegelijkertijd leest. ‘Het wordt wel wat lastig om het overzicht te houden’, zegt hij. ‘Welkom in mijn wereld’, zeg ik. Ik heb er geeneens boeken voor nodig.

Ik vertel over het logboek dat ik in een agenda van 2024 ga bijhouden. Mijn motto voor het komend jaar wordt ‘omarm de chaos’. Om dit vol te kunnen houden wel wat structuur: elke dag 10 minuten meditatie, 10 maal squatten, 30 minuten wandelen en een paar regels in mijn logboek schrijven.

Verder zult U ons beiden kunnen vinden op het strijdtoneel, mijn lief wat beschaafder dan ik met mijn middelvinger.

We blijven elite en we blijven links. PVVNSCBBBVVD kan een grote waffel krijgen. Politiek op onze voorwaarden, en anders? Een middelvinger. De nette variant dan.

 

 

 

 

Afbeelding: Gabi, via Pixabay