Krant maken
Het boeit me al jaren, die krantenwereld. Als lezer, maar ook als amateurschrijver. Zou graag met anderen samen een krant maken. Voor het vak van journalist ben ik evenwel niet geschikt, omdat ik slordig ben en niet het geduld heb iets goed uit te zoeken.
Nou, dat komt meer voor, maar dan helaas onder journalisten, zie NRC-gate.
Bij een kwaliteitskrant verwacht je geen razende reporters en zo ja dan moet de krant zo’n wilde jongen in toom houden.
Over deze zaak correspondeerde ik met de Ombudsman van de NRC en omdat ik niet de enige was had hij een hoop te lezen en te ordenen. In zijn antwoord na een kleine week werden gemaakte fouten erkend. Mooi.
Ik blijf evenwel zitten met vragen t.a.v. relevantie en vooral gerechtvaardigdheid om te publiceren. Hij beargumenteert dat niet, namelijk.
Hij gaat er, ook achteraf nog, vanuit dat de bewijzen van ongeschiktheid van de informateur zich opstapelden. Daarbij verliest hij uit het oog dat de eerste stapelsteen niet deugde: als iets onduidelijk gestaafd is met twee getuigen en daar tegenover drie getuigen staan die de beschuldigde juist vrijpleiten, dan is dat, zonder rectificatie, een fout (lees journalistieke doodzonde). Maar het is ook van cruciaal belang voor zijn eindbeoordeling: publicatie was door die fout achteraf gezien toch juist níet gerechtvaardigd?
Als het gaat om het aantonen van een ongeschiktheidstrend leunt vervolgens de tweede stapelsteen dus op niks. Achterbaks verraad in de privésfeer zorgde voor openbaarmaking van een mening die half Nederland en zijn moeder had. Het geneuzel door gelegenheidsfeministen uit rechtse hoek t.a.v. niet zo netjes woordgebruik voor een omstreden lijsttrekker was een juicy afleider van waar het om ging: om niks dus. Een serieuze krant moet zich daar verre van houden, vind ik. Of in ieder geval zich afvragen ‘waar gáát dit nou helemaal over’.
Maar ja: overambitieuze journalist, niet beteugeld door collega’s en hoofdredactie, waardoor de krant zich kritiekloos leende voor kwaadaardige politieke machinaties.
Wat ik verder vreemd vind, is dat de krant enerzijds voeding geeft aan de vooronderstelde bias van een informateur, en anderzijds de vooronderstelde bias van de journalist zelf, met zijn VVD-achtergrond, ter zijde schuift.
Afijn, dit en nog meer heb ik de Ombudsman geschreven en ook dat ik abonnee blijf, omdat ik het erkennen van gemaakte fouten wil waarderen. Maar wel een teleurgestelde abonnee met bijzonder weinig animo. En nog minder vertrouwen in de professionele en morele competenties van de betreffende journalist en de hoofdredactie. Ook omdat die laatste een nieuwsbrief publiceerde zoals dat waarschijnlijk aangeleerd wordt op de cursus crisismanagement: formeel. Maar mij niet overtuigend.
Verder heeft mijn toch-maar-niet-opzeggen ook een educatieve reden: Lief L. zou dan misschien abonnee worden en zo’n nieuwe aanmelding zou een verkeerd signaal geven aan een krant die eens even héél goed moet gaan nadenken.
Afbeelding van Krzysztof Pluta via Pixabay
Verward