Verzetje
Wegens omstandigheden in het eigen leven en de wereld zochten we een verzetje. De keuze viel op Rijksmuseum Boerhaave. Hier kun je ontdekken wat wetenschap doet.
En voor zoekers in het leven zoals wij kwam het onderwerp van de tentoonstelling ook goed uit: waarheid. Nou, eigenlijk ‘Waarheid?’, bovendien met de ondertitel ‘Kunst van de twijfel’. Maar ons bood het toch enig houvast en dat is mooi meegenomen.
Onze oudste kleinzoon -die nu heel groot is- ging ook mee. De laatste keer dat hij in dit museum was, werd -met gezichtsbedrog- zijn hand afgezaagd maar daaraan heeft alleen oma een licht trauma over gehouden.
Momenteel is het museum mensvriendelijker. We stonden even op elkaar te wachten en een suppoost had mijn stok al gesignaleerd. Toen we gedrieën op weg naar de waarheid-met-vraagteken-en-de-kunst-van-twijfel gingen, gaf ze mij een klein opvouwbaar klapstoeltje mee. Ik ben een uitzondering, daar wen ik aan. Ik waardeer dat mensen erop ingesteld zijn.
Maar echt gelukkig werd ik aan het slot van een toiletbezoek. U moet weten dat ik in deze gemoderniseerde tijd openbaar je handen wassen een uitdaging vind met al die verstopte sensoren voor de noodzakelijke handelingen. De volgorde is water, zeep, water en drogen, daarover zijn we het allemaal wel eens dacht ik. Je kunt ook met de zeep beginnen, maar dat kan het probleem groter maken: in de zoektocht naar water gaat telkens de droger luidruchtig voor zijn beurt en daarmee krijg je wel water en niet zeep van je handen.
Als het allemaal toch gelukt is, soms met hulp van een aardige medebezoeker die de juiste slag wel te pakken heeft en al lang weer weg is, komt mijn grootste uitdaging: de uitgang. Ik twijfel altijd tussen al die witte deuren en doe er lukraak maar eentje open. Hallo toilethokje! Ik weet het, ik weet het, kijk op tijd naar het ontbreken van een bezet/niet bezet dingetje onder de deurknop. Doe ik. Hallo bezemkast!
Het voelt eenzaam.
Maar hier in dit museum werd alles anders. Ze hadden namelijk op één witte deur in zwarte letters Uitgang geplakt. Dit was duidelijk niet alleen voor mij, zoals het klapstoeltje! Ik voelde me opeens best wel normaal. Ik behoor tot een groep, deze letters Uitgang waren in al hun eenvoud een erkenning van een bepaalde vorm van menszijn.
Dankbaar vervolgde ik de museumtocht naar de-waarheid -met vraagteken-en-de-kunst-van-de-twijfel.
Ik twijfel, dus ik besta.
Afbeelding van LoggaWiggler via Pixabay