De kleine wereld

De kleine wereld.

Dat sociale media niet altijd sociaal uitpakken is bekend. Die letterlijke vertaling uit het Engels is ook discutabel. Had beter openbare of publieke media kunnen zijn. Maar hoe dan ook: sociaal is anders.

Sommige mensen zijn niet aardig voor elkaar, ook daar niet. Ik wil graag een kwaad woord (veel kwade woorden) horen over rechtse reaguurders op X, maar linkse op Bluesky kunnen er ook wat van. Rood-groen leidt bij sommigen niet zelden tot zwart-wit, zal ik maar zeggen. Ze komen van X, of zitten er nog op en nemen de daar ontwikkelde vechthouding mee. Ik zet ze voortaan maar op negeren.

De mogelijkheden op beide media zijn voor een gesprek beperkt: korte berichten, die je eventueel aan elkaar kunt koppelen. En waar misbruik van gemaakt kan worden, zoals mij overkwam: een enerzijds/anderzijds redenering verdeelde ik over twee berichten en alleen de ene werd herplaatst door een paar van de moreel puristen die mij dachten op mijn eigen woorden te kunnen vangen. Gesteund door activistisch klapvee werd ik zo in de richting van ‘het goedkeuren van normalisatie van fascisme’ geduwd. Dat vond ik niet leuk, temeer daar mensen het deden door voortdurend verkeerd te citeren uit artikelen en uitspraken zó gekleurd ‘samen te vatten’ dat het in hun activistenvechtstraatje paste. Het waren waardeloze gesprekken.

Waarom dan toch blijven? Ten eerste werkt het verslavend. Ten tweede is het een handig medium om acties en petities voor goede doelen te promoten. Ten derde kan ik zo de aandacht op mijn blog vestigen. Ten vierde blijf ik goed op de hoogte van artikelen en publicaties. (Waar je hardop wat van kan vinden, maar dat is niet altijd gezond, zie Ten eerste.) De ten vijfde is erg belangrijk voor me: sommige mensen zijn namelijk wél aardig, sommigen hebben een zwaar leven als mantelzorger, patiënt of zijn anderszins indringend met pech in het leven geconfronteerd. Ik wil ze blijven steunen en aanmoedigen in onze gezamenlijke kleine wereld. En ten zesde: sommige accounts verspreiden kunst. Een verademing, een rustpunt, een lust voor het oog.

Over ondersteunen gesproken: je kunt ook de minder bekende freelancejournalisten die er rondlopen financieel steunen. Zij reageren trouwens aardiger dan de bekende krantenjongens en -meisjes.

Dus ja, ik blijf. En leer op mijn oude dag selecteren, loslaten en kijken naar wat wél goed gaat in de kleine wereld van mij en anderen. Dat is hoopgevend en troostrijk. En dat maakt zeven.

Afbeelding van M MIR via Pixabay